Dołącz do nas 

Unia Rdzennych Suwerenów

Pozostałe aktualności:

→Więcej aktualności

O sztuce bycia sobą

20 listopada 2026

I o wychodzeniu poza iluzję nieustannego stawania się. Istnieje pewien paradoks współczesnego człowieka. Im więcej możliwości odkrywania siebie otrzymuje, tym częściej zaczyna wierzyć, że wciąż pozostaje kimś, kim dopiero powinien się stać. Żyjemy w epoce nieustannej transformacji. Rozwijamy się, przekraczamy własne granice, poszerzamy świadomość, odkrywamy kolejne poziomy rozumienia rzeczywistości. Uczymy się, jak być bardziej obecni, bardziej świadomi, bardziej uważni, bardziej spełnieni. Wciąż coś w sobie odkrywamy. Coś przepracowujemy. Coś uwalniamy. Coś uzdrawiamy.

 

I być może nie ma w tym nic złego. Rozwój jest naturalną częścią życia. Problem zaczyna się wtedy, gdy przestajemy traktować go jako możliwość, a zaczynamy jako warunek własnej wartości.

Gdy obecna wersja nas samych staje się jedynie niedoskonałym etapem przejściowym do jakiejś przyszłej, lepszej wersji. Gdy nie potrafimy już po prostu być, ponieważ nieustannie próbujemy stawać się.

 

A jeśli właśnie w tym miejscu gubimy coś najważniejszego?

 

Człowiek od zawsze poszukiwał sensu, odpowiedzi i swojego miejsca w świecie. Współcześnie jednak samo poszukiwanie stało się niemal osobnym sposobem życia. Możemy kolekcjonować doświadczenia, metody, inicjacje, certyfikaty, praktyki i duchowe koncepcje. Możemy zmieniać nauczycieli, systemy przekonań i sposoby interpretowania rzeczywistości. Możemy porzucać jedną tożsamość, aby przyjąć kolejną, bardziej świadomą, bardziej rozwiniętą, bardziej wyjątkową.

I nawet nie zauważyć, że zamiast wychodzić z labiryntu, budujemy jego kolejne korytarze.

Co ciekawe, również przebudzenie może stać się kolejnym programem. Rozwój może stać się kolejną formą przywiązania. Duchowość może stworzyć nową tożsamość, której będziemy bronić równie mocno jak tych, od których wcześniej próbowaliśmy się uwolnić.

Możemy przestać identyfikować się z jedną historią, tylko po to, aby stworzyć następną.

Lub uwierzyć, że już nie podążamy za żadnym programem, podczas gdy sam program nieustannego poszukiwania staje się naszym nowym sposobem istnienia. I wtedy pojawia się pytanie, które warto sobie zadać: "Czy naprawdę zmierzamy do wolności, czy jedynie nauczyliśmy się nadawać naszym kolejnym ograniczeniom bardziej wysublimowane nazwy?"

 

Może jednym z najgłębszych przywiązań człowieka jest przywiązanie do własnej przemiany ?

Potrzeba bycia kimś więcej. Wiedzenia więcej. Rozumienia więcej. Doświadczania więcej.

Wydaje nam się, że gdzieś przed nami istnieje stan, w którym wreszcie będziemy kompletni. Że nadejdzie moment, w którym wszystkie pytania znajdą odpowiedzi, wszystkie sprzeczności zostaną rozwiązane, a my osiągniemy upragnioną wewnętrzną harmonię. Ale czy człowiek rzeczywiście musi stać się kimś innym, aby móc w pełni zamieszkać w swoim życiu?

 

Czy nieustanne przekraczanie siebie nie bywa czasem subtelną formą odrzucania siebie?

Może nie potrzebujemy kolejnej wersji siebie. Może potrzebujemy odwagi, aby spotkać się z tą, która istnieje teraz. Nie z wyobrażeniem o sobie. Nie z obrazem, który chcielibyśmy prezentować światu. Nie z duchową, społeczną czy zawodową rolą. Lecz z sobą — bez konieczności dopisywania kolejnego rozdziału do własnej tożsamości.

 

Przez lata mogliśmy szukać pełni w czymś, co wydawało się poza naszym zasięgiem. W idealnej równowadze. W nieustannym spokoju. W stanie wolnym od lęku, wątpliwości i wewnętrznych sprzeczności. Ale może pełnia nigdy nie oznaczała doskonałości ?

Może nie chodzi o to, aby wyeliminować z siebie wszystko, co trudne, niewygodne lub niepasujące do obrazu człowieka świadomego. Człowiek nie jest wyłącznie światłem. Nie jest wyłącznie tym, co piękne, szlachetne i uporządkowane. Jest również historią swoich błędów, doświadczeń, strat, pytań, sprzeczności i niepewności. Dojrzałość nie musi polegać na odrzucaniu tych części siebie, które nie odpowiadają wyobrażeniu o tym, kim powinniśmy być.

Może polegać na zdolności pomieszczenia ich wszystkich bez utraty kontaktu z własną istotą.

Pełnia nie oznacza, że niczego nam nie brakuje. Oznacza, że nie musimy odrzucać części siebie, aby uznać siebie za całość. To zasadnicza różnica.

 

Nie chodzi o rezygnację z marzeń, rozwoju czy przekraczania własnych możliwości. Chodzi o uwolnienie ich od przymusu. O zmianę punktu wyjścia. Nie rozwijam się dlatego, że jestem niewystarczający. Rozwijam się, ponieważ życie jest ruchem, a ja mogę świadomie w nim uczestniczyć.

 

W wielu dawnych tradycjach centrum stanowiło symbol jedności, źródła i zasady porządkującej całość. Okrąg, którego środek pozostaje nieruchomy, choć wszystko wokół niego jest w ruchu.

To piękna metafora ludzkiego istnienia. Możemy doświadczać zmian, przechodzić przez kolejne etapy życia, zmieniać poglądy, odkrywać nowe perspektywy, tracić i odnajdywać. Możemy nieustannie poznawać świat i siebie na nowo. Ale nie musimy przy tym tracić wewnętrznego punktu odniesienia.

 

Powrót do centrum nie oznacza cofania się. Nie jest rezygnacją z doświadczenia ani zamknięciem na świat. Jest raczej odzyskiwaniem zdolności do bycia obecnym bez konieczności nieustannego definiowania siebie na nowo. To moment, w którym przestajemy budować własną wartość na tym, ile już osiągnęliśmy, ile zrozumieliśmy i jak daleko zaszliśmy. Zaczynamy dostrzegać, że życie nie musi być nieustannym przygotowaniem do czegoś, co dopiero nadejdzie. Że nie musimy czekać na lepszą wersję siebie, aby zacząć naprawdę żyć.

 

Bycie sobą wydaje się czymś oczywistym. A jednak być może jest jedną z najtrudniejszych sztuk.

Wymaga odwagi, by nie odgrywać nieustannie ról, których oczekuje od nas świat. By nie budować swojej tożsamości wyłącznie na uznaniu innych. By nie mylić własnej drogi z drogą, którą ktoś uznał za właściwą. Wymaga również zgody na to, że nie na wszystkie pytania musimy znać odpowiedź. Że możemy być w procesie, nie czyniąc z niego swojej tożsamości. Że możemy się zmieniać, nie odrzucając tego, kim jesteśmy. Że możemy nie wiedzieć, nie rozumieć, nie mieć gotowej definicji siebie — i nadal pozostawać w pełni obecni.

 

I może właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa wolność.

Nie w kolejnej próbie przekroczenia siebie, lecz w uwolnieniu się od przymusu nieustannego stawania się kimś innym. Może istnieje moment, w którym warto przestać pytać, dokąd jeszcze powinniśmy dotrzeć. Zamiast tego zapytać: czy naprawdę jestem obecny w swoim życiu?

Czy potrafię usłyszeć siebie pośród wszystkich głosów, które mówią mi, kim powinienem być?

Czy umiem rozpoznać własną pełnię, nie uzależniając jej od kolejnego osiągnięcia, doświadczenia czy odkrycia?

 

Nie chodzi o znalezienie ostatecznej odpowiedzi. Nie chodzi również o stworzenie kolejnej filozofii, której będziemy musieli się trzymać. Chodzi o możliwość spojrzenia na siebie bez nieustannej potrzeby poprawiania własnego istnienia. Największym odkryciem nie jest to, kim jeszcze możemy się stać. Jest nim rozpoznanie tego, Kim Jesteśmy, kiedy na chwilę przestajemy próbować być kimkolwiek innym.

 

Sztuka bycia sobą zaczyna się dokładnie tam, gdzie kończy się potrzeba nieustannego stawania się. Wtedy rozwój przestaje być ucieczką od siebie - staje się świadomym uczestnictwem w życiu.

Nie po to, by wreszcie stać się całością. Lecz po to, by nie zapominać, że nigdy nie byliśmy jedynie fragmentem.

 

A. 

Unia Rdzennych Suwerenów

 

Unia Rdzennych Suwerenów (URS) 2024.

Wszystkie prawa zastrzeżone